رنگ خدا (غزل)

----------------------------------------------------

مي كشيـــــــدم روي ماهت را سپيد

چند خالي روي گونه با اميـــــــــــــــد

 

دل به رنگ پاكي يك آسمــــــــــــــان

مي تپد شيــــــدا از اين عشق جديد

 

لب به رنگ داغــــــــــــــــــي ناب انار

بايد از بازار شيرازي خــــــــــــــــــــريد

 

گردنت فيـــــــــــــــــروزه اي از كانمان

مي درخشد روزهاي شـــــــــــاد عيد

 

بر عقيق دست تو ، يك قصـــــه بيش

بيعت جانانه اي ، عمـــــــ‌‌ــري چشيد

 

پيچش ايثار تو بس پر گهــــــــــــــــــر

بر درخت ذهن تو قرمـــــــــــــــــز تنيد

 

اي كه در رفتـــــــــــار هستي صورتي

رنگ ليموي روانت خوش رسيـــــــــــد

 

خوي و كردارت خـــــــــدايي ، بوي تو

رشك ياس است و بنفشه ، شنبليــد

 

چون گلي در انجمن ها عطــــــر ساي

گل بهي،گفتـــــــــار تو هر كس شنيد

 

يشمي چشمان تو جادو كنـــــــــــــد

هر كه ديد بر تيـــــــر او گشته شهيد

 

بر خيال خال لب هايت، گـــــــــــــران

يك هـــــــزارم قطره اي مشكي چكيد

 

سجده گاهت قهوه اي ، تفسيرهاست

ياد گـــــــــــــــــــــار اهل دل ، آمد پديد

 

مادرت سبز و سپيد و ســــــــــــرخ فام

برتر از اين رنگ هـــــــــــــــــا ، دنيا نديد

 

خالقت نقـــــــــــــاش خوبي بوده است

صد سخاي سبــــــــــز بر دستت كشيد

 

صبغته الله رنگ تو ، رنگ خـــــــــــــــــدا

چون كه خــــــــــالق روح خود در تو دميد

 

                 حوري ابوكاظمي

عشق بازي(عزل)


...............

اي به ياد عشق بازي هاي تو اين سينه چاك

جان به قربانت كنـــــم چشمان تو مخمور تاك

 

ديدم از خود بي خودم ، گفتم به يادت باده اي

پر كنم خالي كنم يادت نمــــــــايم سينه چاك

 

بي نهــــــــــــايت بار آيم سوي تو با اين خيال

هجر مي داند كه بستم صد خيالت را به ساك

 

در دلم هر شب فرو مي ريزد اين يادآوري

باز كن در را ، مكن اين ميهمانت را هـلاك

 

با غزل مي آيم امشب ، مي سرايم ناله ها

عشق بازي مي كنـــم با نام تو بر روي خاك

كولي رنگ ريز


...................
و خورشيد ادامه دارد
تا تكرار لبخند زمين
در تن پوش درختان
تا خانه ي گلدان ها
در خنده ي اطلسي ها
تا تن شويي صدف ها
در طنين ترانه ي دريا
و رقص گل هاي مرداب
در زير نور مهتاب
لمس مي شود
رد پاي بيتوته ي
كولي رنگ ريز
برگ برگ
ريز ريز
قرمز
زرد
نارنجي
در سبزآبي آسمان
آرام بايد رفت
در داغ باغ ها
و پر چين هاي خيس
نواي آشنا بگوش مي رسد
سبكبال
مي نوازد درخت
نت نت
ريز ريز
آرام و رام
شخم مي خورد
كشتزارهايم
در طلاي خورشيد..........
"حوري ابوكاظمي"
"تصوير جنگل بشل (قائمشهر) با گوشي"
 
نگاره: ‏كولي رنگ ريز

دو هايكو


سپيد مي نوشت

حوصله نبود

در دل خودكار . . .


/////////////////////////////


دريده شويم

هر روز بدست گرگان !!!

كجايي چوپان ؟؟؟






































دِواره نوج (غزل مازني)

.........................

ِنخواهيم بَوينيم ، سيو هواره

ِبرو پهي هـــــديم اور ِ  مياره


پر هكنيم  ِبهار بينج ِ جـــــاره

بسوزنيم هر چـي زرد ِ نشاره


اگه پاره بَيه  رســـم ِ رفا ِقت

بـــرو تا كه بَدوجيم درز راره


ِونه داز بَيريم ، تا كه ِبتاشيم

ِتموم ِ تلي ِ  ِشـــه پيش ِ پاره


ام ِ هسكا ، گَرد بيه ظلم ِ  بن

بزنيم نسل ِ هر چي ظالمــاره


اتا خِنه بَيــــــريم مَنگل ِ نزيك

چپوني هَكِنيم شِه وَره هـــاره


غَير ِ ممكن ، دَنيه جان ِ برار

بخوايم، تومي دَوِنيم دِز ِ راره


اگــــــه قيچي بَيه ام ِ پر و بال

تِه ره گمه ، در اِنه اي دواره


وِنه بار ِ  ِبنه  ِبليم دوش ِ جــا

تا كه مرهم بويم زخم ِ  ِكفاره


ِدواره نوج بَويم  ِاما ِشه  ِوسه

ِدچينيم دَش  ِدله بينج ِ كو فاره


بخوايم چاشت هكنيم  ِشه روز و مار ِ

ِشه  ِونه بســـــــــــــــازيم درد  ِدواره


اَم ِ ديم زرد و دل ، مَشت ِ اميد

ِبرو صاف هَكنيم ، سيو هواره

قلم شكست و ليقه خشكيد

نه كتابت مي توانم نوشت

نه غبار...

تويي بهانه ي نسخ هايم

شكسته هايم !!!

.

.

.

مانده ام نستعليق بنويسم

يا ثلث؟

"قلمم"تويي

استاد ِ سرمشق ِ  سياه مشق هايم



انتظار بهار

بهار راز اقتدار

پشت در هاي انتظار

بدون هيچ فيلتر

مبتلا مي شوي به بهار

جادوي عطوفت


.................

با دخيل بستن ِ ضريح انتظار

با عرق پيشاني انتهار

در بهاران

تب زمستان

پايين آمد

 

در خميازه خاك

در گرگ و ميش يك تولد پاك

چشم ِ صبح بهاري

به پرند آبي آسماني

 وا شد

 

در قهقه شادمانه آلاله ها

خورشيد !

از سمكوب ستاره ها

سان ديد

 

به حرمت و ابهتش

گل و غنچه ها

در التهاب لحظه ها

با خنده و تبسم

لرزان !

قيام كردند

 راز نهفته زمين

تمامي بر ملا گشت

 

كوله بار خاطره خويش

نيش دلچسب ته ريش

در شعله ي بوسه ي پدر بزرگ

و آه....

انگار مادر بزرگ

در گوش تخم مرغ هاي رنگين

مرگ زمستان ننگين

خواند

 

بهاران

سر كوبگر هفت خوان !

هفت خوان ِ اهرمن بد سگال و بي سيرت !

مدفن كينه هاي شوم

و جانكاه گذشته ي موهوم

در درياچه خشك حيرت !

 

بهاران

آغاز انسانيت !

در چمن زار آدميت

همچون " تولدي دوباره "

كه مسيح فرزند آدم را

بدان مي خواند

 

مي توان

در هم صدايي با

جان كندن نفس ِ تازه زمين

گفتار و كرداري تازه ساز كرد

 

با نگاه

نه كافي نيست

بلكه با ديدن ِ آدم هايي

گدا و گرسنه ي يلدايي

كه عزت نفس !

دليل ِ سكوت توفاني

سكوتي ساكت تر از پژواك شبنمي

بخشايش را چون گل هاي سحري

بي صدقه سرمدي

هبه كرد

 

و اجر

طرح لبخند ِ نجيب ِ خاموش

در دختران بي تن پوش

اما لبريز از مهر

كه جادوي عطوفت !

كرده اش سحر

 

در نو بهار زندگاني

واژه رويا غرق ِ شادي بازارش

و مرهم ِ زخم شقايق ِ گونه اش

و باز تاب ِ بلنداي اين كردار

گوش ِدل به آواز آبي دريا

و صد گل خورشيد بر

وجدان آبي آرام...........

 

برای تلاتم تو


.....................

لعنت بر کلاغ ها

که واژه هایم را تکه تکه كردند

در پشت تلاتم هق هق نگذاشتند

سکوت شب را افشا کنم

 سپید بنویسم و

چشم گریان تو را مرحم شوم

ولی باور کن

در میان هیا هوی شغال ها

به نظاره تو نشسته ام و

سپیدی روز گار را

با سیاهی  خودکار خط می زنم

گور پدر کلاغ ها

با دل خسته ی تو نجوا کرده ام فراوان

همین دیشب

باور کن همین دیشب

یکی گفت  گره کورت باز خواهد شد

. . .

امید دارم به باران بهار و بنفشه

و شمعدانی سپید خانه ام كه

غنچه های چاق تری را آبستن است

"راهمان دور و دلمان کنار همین گریستن است"

و من فقط ردت را می گریم

. . .

خدا را چه دیدی

شاید به همین زودی

مسافر مان به خانه برسد!!!.............

شعر سپيد

اين روز ها آنقدر

ابر از من ريخته

كه در جيب بغل جا مي شوم

و اين شعريست هر لحظه

به سراغم مي آيد